حبيب الله الهاشمي الخوئي
417
منهاج البراعة في شرح نهج البلاغة
وإذا وقع على وجهه صعب ثقله على الرجل . فقال الهندي : من أين لك هذا العلم فقال عليه السّلام : أخذته عن آبائي عن رسول اللَّه صلَّى اللَّه عليه وآله عن جبرئيل عن ربّ العالمين جلّ جلاله الذي خلق الأجساد والأرواح ، فقال الهندي : صدقت وأنا أشهد أن لا إله إلَّا اللَّه وأنّ محمّدا رسول اللَّه وأنّك أعلم من أهل زمانك . الترجمة گردانيد حق سبحانه وتعالى از براي شما گوشها را تا اين كه حفظ نمايند ونگه بدارند آنچه كه مهمّ باشد ايشان را وضروري ، وآفريد چشمها را تا اين كه روشنى بخشند از شب كورى ، وخلق فرمود أعضاء ظاهره كه جمع كنندهء اعضاى باطنه بودند در حالتي كه مناسب وموافق بودند با أطراف وجوانب متناهيهء خود در تركيب صورتهاى آنها ومدتهاى عمرهاى آنها با بدنهائى كه قائمند بمنافع خود وبا قلبهايى كه طالبند مر رزقهاى خود را در حالتي كه شما در توى نعمتهاى كامله مى باشيد وأسباب منتهاى شامله وموانع صحّت بدن از أمراض ومحن . ومقدّر فرمود از براي شما عمرها كه پوشانيد آنها را از شما وباقي گذاشت از براي شما عبرتها از آثار گذشتگان پيش از شما از محل لذت يافتن ايشان با نصيب خودشان واز مكان گشاده بودن ريسمان مرگ از گردن ايشان . شتاب نمود ايشان را مرگها بىرسيدن بآرزوها ، ومتفرق ساخت ايشان را از آرزوها بريده شدن أجلها در حالتي كه مهيا نساختند از عملهاى شايسته در سلامتى بدنها ، وعبرت نگرفتند از عبرتهاى نافعه در أول زمانها . پس آيا انتظار مىكشند أهل قوت وامتلاء جوانى مگر قد خم كنندهاى پيرى وناتوانى را ، وأهل خوشى صحت وتن درستى مگر نازل شوندهاى بيمارى را ، وأهل مدت بقا مگر زمانهاى فنا ونابودى را با وجود نزديكى مفارقت وقرب